services

Alles wat je moet weten over de muziekindustrie: managers (3/6)

De rol van managers in de muziekindustrie

Een personal manager is volgens Donald Passman de COO (chief operating officer) van jouw bedrijf als artiest. Wat doet zo’n meneer of mevrouw met zo’n moeilijke naam dan?

  1. Zakelijk advies geven over bijvoorbeeld platen- en –publishingdeals, promotors, etc.;
  2. Je helpen in het creatieve proces, door je te introduceren bij producers, andere band- of teamleden, mediabureaus, fotografen, etc.;
  3. Je helpen in het zakelijke proces, door je voor te stellen aan een advocaat, agent, etc., en
  4. Jou in de schijnwerpers zetten en een buzz te creëren.

Het hoeft niet zo te zijn dat je manager ál deze dingen doet. Soms wordt de creatieve kant uitbesteed aan een artist & repertoire (ofwel A&R) afdeling en wordt jouw tour door een speciale touragent geregeld. Een manager zweeft daar wel als het ware boven, dus helemaal zijn handen eraf trekken is meestal geen goed plan. Bedenk dat een manager – zoals elk teamlid – een meerwaarde moet zijn voor jouw carrière. Het is geen huisdier, just for fun.

Kleine percentjes, grote ventjes

Let’s talk money. Manager krijgen in ruil voor hun inspanningen 15-25% van jouw bruto-inkomsten. Wat precies als bruto en netto wordt gezien, moet je duidelijk met elkaar afspreken. Is bruto het gefactureerde bedrag of het ontvangen bedrag? Wat mag er allemaal van het nettobedrag worden afgehaald?

Passman komt met een handig rekenvoorbeeld: Stel, jouw manager krijgt 15% van jouw inkomsten. Je gaat touren. Daarbij maak je kosten. Die kosten bedragen 60% van je inkomsten uit de tour. Je krijgt 100K (aim high) bruto voor je tour, min de kosten van 60K, dus netto hou je 40K over. Je manager krijgt 15% over het brutobedrag, dus 15% van 100K is 15K. Dat is bijna 40% van jouw netto-inkomsten! Jij houdt er 25K aan over, je manager 15K. Die 15% lijkt weinig, maar kan veel zijn, afhankelijk van de berekening. Om met Theofiel Boemerang te spreken (nerd alert): “Kleine percentjes, grote ventjes.”

Het “standaardpercentage” voor managers

Laat je in de discussie over percentages niet misleiden door het argument “dit is standaard”. Als de wereld gebouwd was op standaarden, dan waren we niet heel ver gekomen. Onderhandel indien mogelijk. Wat een manager jou contractueel voorlegt is altijd in zijn of haar voordeel. Dat wil niet zeggen dat jij er geen voordeel uit gaat halen, maar je manager krijgt in het voorstel meer dan jij. Face it, een manager is geen liefdadigheidsinstelling.

Creatieve deals

Er zijn volgens Passman duizend-en-een creatieve structuren mogelijk qua percentages: 15% over de eerste 10K, 20% over 10-30K en vanaf 30K 25% van je inkomsten. Zo kun je als starter een goed begin maken en draag je niet teveel af. Als het beter gaat, bewijst de manager zijn waarde en krijgt hij meer. Mik op die 15%. Voor starters is het ook goed om het percentage van de manager te berekenen over de netto-inkomsten. Als jij netto niets binnen krijgt, dan hij ook niet. En als je iets binnen krijgt, dan moet het niet zo zijn dat je alles (of meer dan alles en dus moet bijleggen) om je manager te kunnen betalen. Toch?

Hoe dan ook, een manager behoort iets te krijgen over een inkomstenbron waar hij een bijdrage aan heeft gehad.

The devil is in the details

Zoals ik eerder aangaf, komt het nogal nauw voor wat als bruto of netto te gelden heeft. Wat je volgens Passman in ieder geval niet moet accepteren is afdracht aan managers over:

  1. Opnamenkosten: Als een label jou betaalt om een track op te nemen en jij geeft al dat geld aan die track uit, dan zou jouw manager daar geen percentage over moeten krijgen;
  2. Producerkosten: Als je geld krijgt om een producer in te huren, dan gaat het geld naar die producer, niet naar je manager;
  3. Collabs: de manager hoeft niet betaald te worden over de inkomsten van de featuring artist, ook niet als jij het geld int;
  4. Het gefactureerde bedrag als die factuur niet is betaald en je kosten moet maken om dat geld te krijgen: stel, je krijgt nog 5K van een promotor. Het kost je 2K aan juridische kosten, dan hoort je manager zijn percentage maar over 3K te rekenen (dit kan anders zijn als je de kosten terug kan vorderen, maar dan moet je afspraken maken over wanneer jij aan je manager moet betalen);
  5. Dubble dipping: het dienen van twee heren of een dubbelrol als manager en agent of als manager en label: een manager krijgt 20% over jouw sponsorinkomsten, die hij voor jou regelt, maar hij krijgt ook 20% commissie van de sponsor. Let op, een rekenvoorbeeld: jij krijgt 10K, omdat je een bepaald merk shirt draagt tijdens je optredens. Jouw manager rekent 20%, dus krijgt 2K van jou en jij houdt 8K over. Maar aan de sponsor heeft het management voor de deal 12K gerekend. 20% over 12K is 2,4K. 12-2,4 is 9,6K. Scheelt jou toch 1.600,00 euro!

Niet alleen de percentages is maatwerk, maar ook over de duur, de opzeggingsmogelijkheden en de exit-bepalingen en “sunset clauses” (wat geldt er na beëindiging?) moet je nadenken. Andere punten om over na te denken zijn bijvoorbeeld een key man clausule en volmachtverlening.

1+1=3

Misschien lijkt het of ik negatief ben over managers, dat is niet helemaal waar. Ik zie vanuit mijn ervaring als advocaat alleen dat het vaak mis gaat tussen artiesten en managers en dat die ruzies veel tijd, geld en moeite kosten. Als je manager en jij een superteam vormen, dan is 1+1 echt 3 en misschien wel 3,5. Om dat superteam te vormen zijn gebalanceerde en heldere afspraken onmisbaar. Teken nooit iets zomaar, zonder het te laten checken door een specialist.

TITEL:                  ALL YOU NEED TO KNOW ABOUT THE MUSIC BUSINESS

UITGEVER:          SIMON & SCHUSTER

AUTEUR:             DONALD S. PASSMAN

DATUM:              NOVEMBER 2015

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: